سلام ناصر، مه ام چوک محله .
اَدُنُم اَزَم دلیگری ، اَدُنُم که اَدونی چِکَک پُشتِ سَرت گَپ مُزَد ...
باز هم اَدُنُم که تو دل نازُک و رَحیمی اِتهَه، بی ما بُبَخش. روز تشیع جنازهَ ت توی مُصلی اِتدی که چِکَک آدم هُندَ؟ ایشو همهَ خاطر خواهِت هَستَرن خودِت قبل از ایشو تَفَهمی ولی خوشو شانَدونست . پیرزن ، پیرمرد ، چوک ، دخت ، از بندر ، از مینو ، از لنگه ... هَمهَ هُندَرن تا آخرین دیدار خو وا تو بُکُنِن ...
تو رفتی ولی یادِت همیشهَ وا مان ...
یادِتِن تَخوندَه :
مه گنوغُم مِثِ خُم گِنوغ مَوا ،
فکر اَکُنُم حالا رسیدی به گِنوغ خو.
ما گنوغ نَهستَرم چون تو بی ما اِتناواستَه ، تو اگه بی ما تواسته با ما تَموند
تَموند و یادِمو تَدا چِن گِنوغی
چطو بو که تو ای همهَ پُر فروغی
دِلُم تَنگِن
دِلُم تَنگِن به : (( اَز غُصَه )) خوندِنِت که آروم اِتنَهَه
حالا آروم بودی ؟
در آخر یک چیز موا بِهِت بِگَم که :
بَندِر و بَندِری دِگهَ مِثِ تو وا چِش ناگینت .
- حالا نوبتِ تون حالایالله تا وَختی اِتهَه پا بَه بِجَنگ تا قُوت اِتهَه حالا یالله هُــرُ زود بَش ( ای گپ ناصر وا تو کاکا و دادای بَندرین )
...
|
