سلام ناصر، مه ام چوک محله .

اَدُنُم اَزَم دلیگری ، اَدُنُم که اَدونی چِکَک پُشتِ سَرت گَپ مُزَد ...

باز هم اَدُنُم که تو دل نازُک و رَحیمی اِتهَه، بی ما بُبَخش. روز تشیع جنازهَ ت توی مُصلی اِتدی که چِکَک آدم هُندَ؟ ایشو همهَ خاطر خواهِت هَستَرن خودِت قبل از ایشو تَفَهمی ولی خوشو شانَدونست . پیرزن ، پیرمرد ، چوک ، دخت ، از بندر ، از مینو ، از لنگه ... هَمهَ هُندَرن تا آخرین دیدار خو وا تو بُکُنِن ...

تو رفتی ولی یادِت همیشهَ وا مان ...

یادِتِن تَخوندَه :

مه گنوغُم مِثِ خُم گِنوغ مَوا ،

فکر اَکُنُم حالا رسیدی به گِنوغ خو.

ما گنوغ نَهستَرم چون تو بی ما اِتناواستَه ، تو اگه بی ما تواسته با ما تَموند

تَموند و یادِمو تَدا چِن گِنوغی

چطو بو که تو ای همهَ پُر فروغی

دِلُم تَنگِن

دِلُم تَنگِن به : (( اَز غُصَه )) خوندِنِت که آروم اِتنَهَه

حالا آروم بودی ؟

در آخر یک چیز موا بِهِت بِگَم که :

بَندِر و بَندِری دِگهَ مِثِ تو وا چِش ناگینت .

- حالا نوبتِ تون حالایالله تا وَختی اِتهَه پا بَه بِجَنگ تا قُوت اِتهَه حالا یالله هُــرُ زود بَش ( ای گپ ناصر وا تو کاکا و دادای بَندرین )

...